الا که موج زند در دلم محبت تو

الا که موج زند در دلم محبت تو
نخواهم از دو جهان هیچ ، جز ولایت تو

تو ماه هاشمیانی که مهر و مه عبدت
که دیده نور خدا را ، فلک ز رؤیت تو

تو شیر شیر خدائی و پور اُمِ بَنین
که پشت کائنات ، لرزد از صلابت تو

چه کوه‌ها شده واقف ، به‌کاه بودن خود
به هر کجا که سرودند ، استقامت تو

تو با شکوه و گرانمایه ای و با عظمت
ندیده دیده‌ی گردون ، کسی به عزّت تو

بهشت ، با همه‌ی با صفائی اش دارد
همیشه دیده‌ی حسرت به سوی تُربت تو

توئی سخاوت مطلق، که چشم هرچه کریم
به راه ، منتظرِ دست با کفایت تو

توئی به هر در بسته ،کلید یا عباس
گره گشوده نگردد ، به جز عنایت تو

به اوج قدرتی و مهربان چو بارانی
نسیم صبح بهاران کجا، لطافت تو

شرافت و ادب و غیرت و جوانمردی
اشارتی کم و کوتاه ، از‌ حکایت تو

به دشت کرب و بلا جلوه کرده یک ذرّه
شهامت و ادب و غیرت و ارادت تو

که غیر تو به برادر ، صلا زند مولا ؟
گواه ، اشک حسین است ، بر نجابت تو

کدام تشنه ای از آب ، تشنه تر برگشت؟
گواه ، آب فراتست ، بر صداقت تو

قسم به لحظه‌ی خجلت کشیدن از طفلان
که گریه کرده فلک ، بر تو و خجالت او

شکست پشت حسین ‌و پی اش دل زینب
کنار علقمه با دیدن جراحت تو

تو تکیه‌گاه حرم بوده ای ، که سر دادند
سرودِ خاتمه‌ی جنگ ، با شهادت تو