از بقیع تا عرفات

از بقیع تا عرفات
از عرفات تا کربلا
مظلومیت جدش را به هروله می‌گذارد.
دریا
مشکی است بر دوشش، آبیاری غنچه‌های تشنه را.
و ابرها
شولایی بر پیکرش، سایبان پیکرهای بی‌کفن را
می‌آید،.
به یاری آن‌که لحظه‌ها عطشش را زنجیر زدند
و ذوالجناح تنهایی‌اش را شیهه کشید،
بوسه می‌زند
بر شاهرگ بریده
بر حنجره بریده
بر دستان بریده
می‌آید
و این‌بار
نامه‌های دعوت عرشیان را با خود دارد ـ
می‌آید
و زمین در غیبتش قطره اشکی است:
نیمی شعر ـ نیمی انتظار