«آن خداوندی که خلق این قوی بنیاد کرد»
آذر خراسانیپسندیدن0
بازدید1.1K
«آن خداوندی که خلق این قوی بنیاد کرد»
پایۀ این کاخ را بر روی عدل و داد کرد
ظالمان را کیفر و مظلوم را امداد کرد
خواهی ار دانی چه مُلکی را ز غم آباد کرد
«کربلا را از ازل او با بلا ایجاد کرد»[1]
مقصد حق بود از روز ازل، جود و عطا
خواست بخشد بندگان را از کرم، جرم و خطا
در زمین کربلا کرد او بنا دار الشّفا
«بود معمارش نبی، بنّا علی، بانی خدا
فاطمه بیعش نمود و وقف بر اولاد کرد»
حضرت زهرا، مه عفّت، ضیای عالمین
بانوی حوران جنّت، نوربخش مشرقین
خواست امّت را شفاعت سازد اندر نشأتین
«تولیت را داد بر فرزند دلبندش حسین
آن حسین آباد غم را خود حسین آباد کرد»
پس حسین آن مظهر الطاف ذات ذوالجلال
بُرد آن آبادی غم را به سرحدّ کمال
در قلیل وقت شد انجام، نی در ماه و سال
«بُد خراجش آن که از یک صبح تا وقت زوال
یک جهان عبدی خرید و از جحیم آزاد کرد»
ز ابتدای امر دل بر عهد و پیمان داد و گفت
انتهای عشق بین، جان را به جانان داد و گفت
بر وفای عهد خود تا نوجوانان داد و گفت
«جان و تن، فرزند و زن در راه جانان داد و گفت
باید عاشق اینچنین معشوق خود را یاد کرد»
مینداند کس ز حال غمرسیده خواهرش
کز هجوم غم در آن وادی چه آمد بر سرش
با لب عطشان، حسین را دید زیر خنجرش
«آب بُد مهریّۀ زهرای اطهر مادرش
تا دم آخر ز سوز تشنگی فریاد کرد»[قصیده]
[1] . در این بند بر خلاف قاعدۀ معمول تخمیس، مصراعهای اوّل و پنجم از دیگری است و عجب که «آذر» این کار را فقط در بند نخست انجام داده است وگرنه در بندهای بعدی همان مصراعهای رباعی و دوبیتی و 5 از دیگری است.
[قصیده]. چهار بیت اوّل این شعر از شیخ علی صدر و باقی آن از سیّد ابوالقاسم موسوی «فانی» است.