آسمان مرثیه خوان است و زمین غرقِ غم است هر چه از غربتِ او گریه کنیم باز کم است آن چنان شعله کشد آتشِ حزنش به جهان این چه داغیست که عالم همه جا در الم است!
هستی محرابی