نظرات
0هنوز نظری ثبت نشده
وقتی که تن حسین بی سر شده بود
[ شهریار سنجری ]وقتی که تن حسین بی سر شده بود دلشورهی زینب دو برابر شده بود از خولی و شمر دیرتر می آمد افتادن و گریه کار خواهر شده بود تنها نه فقط رقیه، در ظهر عطش… از غصه ات آفتاب لاغر شده بود در ظهر دهم حرف سر و خنجر بود در عصر دهم صحبت معجر شده بود ابرو به هم آورد ابالفضل…چقدر با دیدن حرمله مکدر شده بود با خاطرهی خندهی معصوم علی چشمان رباب روز و شب تر شده بود گیسوی سه ساله کوچه پس کوچه ی شهر بازیچه ی دختران کافر شده بود از غربت زین العابدین این بس که در شام ، یزید ، روی منبر شده بود