متاب ای ماه امشب، تا نبینم صبح فردا را

متاب ای ماه امشب، تا نبینم صبح فردا را
ببار ای اشک تا دریا کنم دامان صحرا را

بریز ای آسمان خون جای باران بر زمین امشب
که پرپر می کند فردا خزان گل های زهرا را

بگریید ای تمام اهل عالم آن چنان امشب
که با اشک خود از خجلت برون آرید سقا را

ندای "ارجعی" دل برده از هفتاد و دو عاشق
صدای العطش آتش زده اعماق دریا را

وضو گیرید از خون دل خود ای بنی هاشم!
که بردارید فردا از زمین، قرآن لیلا را

نگهدار ای سکینه! اشک‌های دیده‌ی خود را
که در گودال خون فردا بشویی جسم بابا را

میا ای آفتابِ صبح بیرون از افق فردا
که با سوز عطش اصغر ندارد تاب گرما را

الهی مهر زندانی شود در سینه ی مشرق
که در گودالِ خونﹾ زهرا نبیند ظهر فردا را

بگردید آل یاسین سخت فردا در بیابان ها
که دریابید زیر خارها گل‌های طاها را

سپاه حق و باطل صف کشیدند از دو سو "میثم"
میان این دو صف بشناس دنیا را و عقبا را