تماشا میکنی حالِ من و حالت تماشاییست
رخِ زردِ منِ جان بر لب و خالت تماشاییست
اَلا اِی پیرِ راهِ عشق در سنِّ طفولیت
صدایِ وای بابا و پرِ شالت تماشاییست
ببین از زهرِ کین روزِ دو چشمانم شده تیره
یتیمی قسمتِ کودک شد اقبالم تماشاییست
دگر کارم تمام و میروم امّا تو میمانی
بپوشان چهره گر چه رو وُ تمثالت تماشاییست
که تو حقّی و جهلِ این جماعت دشمنِ حق است
تو مأموری به غیبت گر چه اِجلالت تماشاییست
چنان زهرا جوان پر میزنم تا عالمِ بالا
بخوان روضه ولی از کوچه این قالت تماشاییست
زِ آهِ تو شد این عاشق گرفتارِ غم و اندوه
بیا مهدی که جان دادن به دنبالت تماشاییست
هنوز نظری ثبت نشده