به حکم آن که پدر را، پسر گذارد دِیْن

    به حکم آن که پدر را، پسر گذارد دِیْن

خدای خواست پسر از خلیل و داد حسین

 

به ‌صورتی چو مه بدر، جا به‌ معرکه ساخت

تو گفتی او چو علی بود و کربلا، چو حنین

 

رسید چون به ‌وداع حرم به ‌ناله، رسید

به ‌قدسیان ز حریم حسین، شیون و شین

 

ز تیغ، فرق علی چون ز تیغ، فرق علی

چنان شکافت که فرقی نماند «فی ما بین»

 

فغان کشید که دریاب نور چشمت را

شنید نور دهِ چشم سیّد ثقلین

 

شتافت جانب میدان و نور دیده نیافت

چه‌ گویم؟ آه! چه آمد بر آن ضیاء دو عین

 

به جست‌وجوی پسر هر زمان به‌ سر می‌زد

خروشِ «یا وَلَدی اَیْنَ اَنْتَ» بر می‌زد