این جوانِ با جنم آیینهٔ پیغمبر است

این جوانِ با جنم آیینهٔ پیغمبر است
یک نفر در ظاهر اما باطناً یک لشکر است

با تواضع می‌گذارد بوسه بر دستانشان 
قوّت قلب حسین(ع) و نورِ چشم مادر است

دشت با صوتِ اذانش میشود غرق نماز
جذبهٔ «ألله أکبر» گفتنش نام آور است

خواب از چشمش گرفته لذّت و شوق نبرد
بسکه مانند عمو عباسِ(ع) خود جنگاور است

با زره، خوش قدّ و بالا پیش بابا راه رفت
گفت دشمن با خودش این دلبریِ آخر است

شبه پیغمبر(ص) به میدان رفت و بسم الله گفت
جانِ او در یاوریِ از پدر شعله ور است

هر که شد با تیغ برّانش مواجه لال شد
ضربه‌های آخرش از ضرب اول بدتر است

وای از وقتی که مرکب راه را رفت اشتباه
زد به قلب دشمن و ای وای قلبم مضطر است

نیزه‌ها و تیرها و عقدهٔ شمشیرها
عشقِ لیلا(س) بر زمین افتاده بی بال و پر است

از رمق افتاده پایش! تار می بیند حسین(ع) 
اینکه افتاده به خاک آیا علیِ اکبر(ع) است؟!

در مسیرش جمع کرده تکه تکه از پسر
این پدر داغِ جوان دیده؛ خمیده-پیکر است

میگذارد لحظه ای صورت به صورت؛ بیقرار
شد خضاب ازخون،محاسن!چشم اربابم «تر» است

ریخت با گریه عصای پیری اش را در عبا
زینب(س) آمد! آن طرف در خیمه روز محشر است!