از کربلا به شام چو پیمود مرحله

    از کربلا به شام چو پیمود مرحله

آن کاروان بی‌کس و بی‌زاد و راحله

 

زآن کشتگان، چو مرحله‌ای می‌شدند دور

دوری ز صبر بود به هفتاد مرحله

 

چون عهد کوفیان، همه را سست، تارِ صبر

چون چشم شامیان، همه را تنگ، حوصله

 

طفلانِ پا برهنه، یتیمانِ خون‌جگر

از چرخ در شکایت و با بخت، در گِله

 

نیلی، رخی ز سیلی و گل‌گون، رخی ز خون

پایی ز قید، خسته و پایی ز آبله

 

زنجیر بود و سلسله‌ی مصطفی و بس

یک تن نبود ز‌آن همه، خارج ز سلسله

 

تا شام در مقابل زینب، سر حسین

کرده است مهر و ماه، تو گفتی مقابله

 

گفتی فراز نیزه، سر آن بزرگوار

نام خدایْ بود، پس از مدّ «بسمله»

 

زآن ناکسان، هر آن ‌چه بر آن بی‌کسان رسید

با هیچ کافری نکند این معامله