یکی مدینه یکی کربلا

نَه اینکه حرف تو باشد نَه اینکه حرف من است
حسین گفتن ما از عنایت حسن است

یکی مدینه، یکی کربلا به ظاهر لیک
حکایت دو برادر دو روح و یک بدن است

مدینه رفته که با مجتبی شود محشور
به کربلا برسد با حسین هم وطن است

نه هر که لایق خونین بدن شدن بوده است
نه هر غریب سزاوار خون جگر شدن است

که گفته صلح به معنای ترس از جنگ است
که گفته رزم توان یکی از این دو تن است