یه عمری از داغ حسین شدی پرپر
امیر برومندپسندیدن2
بازدید900+
یه عمری از داغ حسین شدی پرپر روی لبت داشتی آهِ غمِ جعفر روضهی عباس و داشتی همش برلب کشته تو رو بیبی غریبیِ زینب میون سینهت، غصه و عزا شد بیبی مدینه ، باز یه کربلا شد نوای هر دل غمين اُمُّ البنین، اُمُّ البنین... کاشکی نمیدیدم ، پیرهن خونی رو کاشکی نمیدیدم ، قد کمونی رو چیا گذشت زینب ، به حال و احوالت مگه اباالفضلم ، نبود به دنبالت عمریه از غم ،این دل بیشکیبه دلم میسوزه ، چون حسین غریبه نوای هر دل غمين اُمُّ البنین، اُمُّ البنین... سه ساله گریه رو چشام نشسته غم روی لبام سه ساله که غُصه، همش شده کارم پر میزنم حالا ، پیش علمدارم یه عمری با گریه ، مدینه سر کردم قبرای خاکی شد، مرهمِ این دردم شکسته قلبم، محزونِ سینه تا به ابد دل ، گریونِ حسینه واویلتا واویلتا...