گوشِ فلک پُر شده از این سخن

گوشِ فلک پُر شده از این سخن
جانِ سخن چیست به‌غیر از حسن

کیست حسن‌ صاحبْ‌شأنْ عظیمْ بینِ کریمانِ دو عالم
کریمِ جودِ خدا کیست در آلِ عبا جزءِ حسنْ‌بن‌علیِ مجتبی؟

صورتِ انسانی حِلم و وقا، مظهرِ یا صابر پروردگار
سوزحسنْ، آهْ‌حسنْ، غمْ‌حسنْ، صاحبِ شب‌های محرم حسن

گر شدم گریه‌کن و سینه‌زن، مَستِ حسینم، زِ عطای حسنْ 
خونِ دلش بود که فریاد کرد کرب‌وبلا را حسن‌آباد کرد

جانِ جهانْ بسته به جانِ حسنْ
ای به‌فدایِ پسرانِ حسن

عبْدَم در سجده به سوی شَهَم
مَستِ نامِ خوشِ عبداللّهَم،
طفلِ حرمْ پیرِ مسیر، کمالْ آمده با
امرِ حسن در جدالْ

نادیِ علی رویِ لبش منجلی‌ست
پورِ علی وقتِ خطر هم علی‌ست

زیرِ زرهْ کهنه‌لباسش ببر
مردِ خطر خود ندارد به سر
در بدنش جلوه‌ی هو ریخته
شهدِ عسل از لبِ او ریخته
داغِ دلِ سوخته در عالمِ
ابنِ حسنْ بود اسیرِ حسین