گلی كه خود بدادم پیچ و تابش

گلی كه خود بدادم پیچ و تابش 
به اشك دیدگانم دادم آبش 

كجا باشد روا اینسال خدا را 
گل از ما دیگری گیره گلابش 

از آب هم مضایقه كردند كوفیان 
خوش داشتند حرمت مهمان كربلا 

آبی كه مهر مادرشان بود دست ظلم 
بر دیو و دَد حلال و بر آنان حرام كرد 

بودند دیو و دَد همه سیراب و می مكید 
خاتم ز قحط آب سلیمان كربلا