گل بهشت حسینم

گُل بهشت حسینم ز بس نخوردم آب
خزان به دیدنم آمد كه چهره‌ام زرد است

به پیش ضربت دشمن سپر برایم شد
قسم به جان عمویم كه عمه‌ام مرد است

نسیم می‌وزد و صورتم چه می‌سوزد
خدا كند كه بمیرد سرم چه آورده است

بین این شهر نحس و مهمان کش
مثل عمه فقط خدا دارد

تو به لب زخم خیزران داری
من به لب روضۀ تو را دارم

دو سه روز است روی پلک ترم
جای سیلی بی هوا دارم

به رخم عکس دست
و بر روی پیروهن عکس رد پا دارم

تو نوک نیزه جا گرفتی
و من روی خاک خرابه جان دادم

نه مچ دست سالمی دارم
نه النگویی از طلا دارم

به رخم زجر بی هوا میزد
به دل از او بهانه‌ها دارم

بعد از آن لحظه‌ای که سیلی زد
فقط از عمه‌ام صدا دارم

شبای خرابه چقدر ساکت و سرده
تموم وجودم پر از زخم و درده

ببین قصۀ دوری چه کرده
منو خوب نگاه کن ببین باورت میشه

اینا جای سیلی، اینا جای آتیشه
بمون پیش من واسه همیشه

دعا کن بمیرم، که موندن عذابه
دعا کن که با هم بریم از خرابه

روی ناقه بودم که خواب تو رو دیدم
کنارت نشستم رو پای تو خوابیدم

با سر نیزه از این خواب پریدم
چه زجری کشیدم من بی کس و تنها

به یاد تو بودم تو تاریکی صحرا
شنیدم سرت برگشت رو نِی‌ها

کشیدن موهامو میدونم که دیدی
چشات بسته بود و خجالت کشیدی

موهام عشق تو بود، تو خیمه‌ها سوخت
تو بازار کوفه تو خاکسترا سوخت

***