گل بنی هاشم عزیز من قاسم

گل بنی هاشم، عزیز من قاسم
برام قبولش سخته، تو هم بشی عازم 
روی سرم انگار، دنیا شده آوار
با چشمای گریونت، انقدر نکن اصرار

گریه نکن دلم آتیش می‌گیره
گریه نکن عمو داره می‌میره
اگه بری داغ تو مثل اکبر
تا وقتی زنده‌‌م یادم نمیره

نداری زره، نکنه بشی پرپر 
نکنه بشی، شبیه علی اکبر
بی هوا تو رو، دوره کنه یک لشگر

(عزیز دلم عزیز دلم قاسم...)


تو سرو رعنایی، خوش قد و بالایی
چشم حسودا شور و، تو اوج زیبایی
جون عمو جونی، راهی میدونی
حالا که میری ای کاش، روتو بپوشونی

اینا به دل بغض باباتو دارن
می‌خوان مدینه رو یادم بیارن
اونا که تشییع حسن نبودن
الان می‌خوان سنگ تموم بذارن

بلای عظیم، این غم نفس‌گیره 
رسیدن من، واسه تو بی تأثیره
تشییع تو با، سنگ و نیزه و تیره

(عزیز دلم عزیز دلم قاسم...)

(ای شاخه‌ی شمشاد، انگار شدی داماد
دشمن میگه با طعنه، بهم مبارک باد
نُقل سرت سنگه، موهات با خون رنگه
عروسیه اینجا، یا که میدون جنگه؟) ۲

همین که ناله‌ی تو رو شنیدم
هر جوری بود بالا سرت رسیدم
آرزوم این بود که یه روز بزرگ شی
یه روزه قد کشیدنت رو دیدم

می‌کُشه منو، این غم بی اندازه
بمیرم عمو، روضه‌ی تنت بازه 
از لبای تو، می‌ریزه خون تازه

(عزیز دلم عزیز دلم قاسم...)