گفتن اُلگوت کیه؟ بلند گفتم: قَنبر

[ حسین ستوده ]

گفتن اُلگوت کیه؟ بلند گفتم: قَنبر
گفتن مولات کیه؟ نَعره کشیدم: حیدر

کعبه براش پیراهنش رو چاک زده
عَلَمش رو اَوّل توی اَفلاک زده

شنیدم اونجا جبرئیل هم مات شده
مگه چه‌جور مَرهَب رو روی خاک زده؟ 

مولودِ کعبه و شَریفُ‌المَکان علی
اُسطوره‌ی نَبَرد، جهان‌پهلوان علی

عشقم اینه بگم اَذان تا اَذان، علی 
وقتی می‌گم علی، خدا می‌گه، جان علی

حیدر حیدر، حیدر حیدر
مولا مولا، مولا مولا

گفتن دیدار کجاست؟ بلند گفتم، مَحشر
گفتن کی مَحشره؟ نَعره کشیدم، حیدر

اَوّلِ دفترهام پُر از یاحیدره
هرکی بِشه خاکش رو بالا می‌بَره

من به اَذونِ بی‌علی بی‌رِقبَتم
هرکی بِهِش ایمان نداره کافره

دنیای بی‌علی؟ جهنّم که بهتره
دنیای باعلی؟ بهشتِ مُعَطّره

اِی منکرِ علی! نمازات غَصبیه
سیّاره‌ی زمین همش مُلکِ حیدره

(حیدر حیدر، حیدر حیدر)۳

چه ذوالفقار به عَزمِ مَصاف بَردارد

اگر به خاطرِ مولا نبود ممکن بود
خدا ز خَلقِ خود اَمرِ طواف بَردارد

دوباره مثلِ علی زاده می‌شود؟ هرگز
اگر دومَرتبه کعبه شکاف بَردارد

رفتم نجف رو به اِیوونت
من سَمتِ قبله رو گُم کردم

کعبه می‌گرده دورت پس من
دورِ سرِ علی می‌گردم

شب‌گرده علی، چه مَرده علی
کابوسِ خلیفه‌های نامَرده علی

طوفَنده علی، پاینده علی
یازهرا گفته خِیبَرو کَنده علی