گفت با كرببلا كعبه من از تو برترم

گفت با كرببلا كعبه من از تو برترم 
تو بیابانیّ و من بیت خدای اكبرم 

كربلا در پاسخش گفتا اگر تو خانه ای 
من همه خون خدا می جوشد از بام و درم 

كعبه گفتا مرد و زن بر گرد من آرد طواف 
من مطاف مسلمین از كهتر و از مهترم 

كربلا گفتا چه می گویی شب آدینه من 
میزبان انبیا از اولین تا آخرم 

كعبه گفتا مرتضی در من به دنیا آمده 
این شرافت بس كه من خود زادگاه حیدرم 

كربلا گفتا علی بوده سه شب مهمان تو 
من حسینش را گرفتم تا قیامت در برم 

كعبه گفتا من صفا و مروه دارم در كنار 
وصف اسماعیل باشد خاطرات هاجرم 

كربلا گفت این منم در خیمه گاه و قتلگاه 
سعی هفتاد و دو ثارالله را یاد آورم 

كعبه گفتا بوده دحو الارض در دامان من 
من همانا بر تمام آفرینش محورم 

ناگهان از حق ندا آمد حرم خاموش باش 
تو كجا و كربلا هر چند هستی محترم 

هستیِ تو، خلقتِ تو، از طفیل كربلاست 
چند می گویی كه من از كربلا بالاترم 

كربلا دارد به كل آفرینش افتخار 
كربلا گوید كه من عرش خدا را زیورم 

من مزار پاك هفتاد و دو ثار اللّهیم 
من هم آغوش ابوالفضل و علیّ اكبرم 

ملجا عشاق فرموده عـلی نام مرا 
شاهدم این دامن سرخ شهادت پرورم 

اشك زهرا ریخته دردامن گلزار من 
عطر جنت می دمد از لاله های پرپرم 

ذره ای از خاك من درد خلایق را دواست 
خون ثارالله می جوشد ز هر نخل ترم 

اینكه می بوسند با هم انبیا و اولیا 
دست عباس است كافتاده به خاك معبرم 

در بغل دارم فرات و تا قیامت شرمگین 
از رباب و حنجر خشك علیّ اصغرم