گرچه فقط بی‌آبرویی کردم باز

گرچه فقط بی‌آبرویی کردم باز
مولای من لطفی کن و دورم نینداز

عمر مرا وقف اباصالح نوشتند
دربه‌درت بودم گل نرگس از آغاز

سائل رسیده تشنهٔ احسان و جود است
دریای لطفت را نما ای یار ابراز

ظرف دلم محبوس دنیا شد ولی باز
با یک دعایت می‌شود قفل دلم باز

آخه خالی‌ست دستانم چه سازم در قیامت
بی‌توشهٔ اعمال صالح بی‌پس‌انداز

دارایی‌ام اشک است شاید این عنایت
سازد مرا در دیدهٔ زهرا سرافراز