گرفت دست مرا غرق در گناه حسین

(گرفت دست مرا غرق در گناه، حسین)۲
نجات داد و خودش کرد سر به راه حسین

و بعد از آن همه جا در کنار من بوده است
صلاة ظهر حسین، و دم پگاه حسین

برای هیئت و روضه چقدر دلتنگیم
که بسته‌اند حسینیه را به اشتباه، حسین

که در زمان بلا زیر پرچم سبزش
(به نوکران خودش می‌دهد پناه، حسین)۲

به اشک حضرت زهرا قسم
در این دنیا گدای خانه‌ی تو هست پادشاه، حسین

(شراب ناب کجا، چای روضه‌ی کجا)۲
که مست کرده مرا این مِی مباح حسین

در این زمانه حسینیه‌ای به وسعت عشق
درون سینه‌ی من کرده افتتاح حسین