کوفه میا کوفه میا

(کوفه میا، کوفه میا...)

از همین قوم چند خُدعِه‌گر و حیله‌گرند
زینبِ غم زده‌ات را به اسیری ببرند

(کوفه میا، کوفه میا...)
(حسین وااای، حسین وااای، حسین اباعبدالله...)

عالم همه قطره‌اند و دریا حسین
خوبان همه بنده‌اند و مولا حسین
هرچند که کند شفاعت از قاتلِ خویش
از بس که کرم دارد و آقا حسین

(حسین حسین، حسین حسین...)

از اَزَل در طلبت، چشمِ ترم گفت حسین
هرکجا بال زدم، بال و پَرم گفت حسین
مادرم داد به من، درسِ محبت اما
من حسینی شدم از بس پدرم گفت حسین

(حسین حسین، حسین حسین...)

گذرم تا به درِ خانه‌ات افتاد حسین
خانه آباد شدم، خانه‌ات آباد حسین

(حسین حسین، حسین، حسین...)
(یا اباعبدالله، آقای من...)

با یک نفس تمامِ جهنم شود بهشت
گویند تمام جهنمیان یک صدا حسین

(حسین، اباعبدالله...)

شنیدم از دَمِ بادِ صبا
نوای ما دَمِ ما شورِ ما
سرودِ ملی اهلِ عزا

(حسین، اباعبدالله...)
(اباعبدالله، اباعبدالله...)