کنج ابروی جناب عباس
وحید شکریپسندیدن46
بازدید14.3K
کنج ابروی جناب عباس ... کعبه ی عشق همیشگیمه ... چشم سرمه خورده ی ابالفضل ... ربنا ترین بندگیمه ... مگه داریم ز شما قشنگ تر ... مگه داریم قمری فسونگر ... مگه میشه که تو رو ببینیم ... و نگیم الله ، الله اکبر ... عیان کن رخ خود را که بی خانه منم ... به پا کن تش سوزان که پروانه منم ... صدا کن سگ خود را که من کلب توأم ... بزن تیر خلاصو که دیوانه منم ... منم من ، مجنون صفای دستانت ... منم من ، مجنون خدای چشمانت ... منم من ، مجنون یه بار تو رو دیدن ... منم من ، مجنون پاهاتو بوسیدن .... ابوفاضل ، یا ابالفضل ... ***** میکده عجب صفایی داره ... مست زلف ساقی رستگاره ... واسه اینه که آقام ابالفضل ... پر زلفشو عیان می ذاره ... مگه میشه که جنون ببارم ... ولی اسم قمرو نیارم ... مست جام ساقی الستم ... با ابالفضل خوشه روزگارم ... لبالب بده ساقی که پیمانه تویی ... دمادم بده جامی ، که جانانه تویی ... بده جام طهورا ببینم رویت ... قدح نوش تو هستم که میخانه تویی ... منم من ، مخمور شراب گیرایت ... منم من ، مخمور سبوی صهبایت ... منم من ، مخمور دو چشم سرمستت ... منم من ، مخمور جمال زیبایت ... ***** زور و بازوی امیر لشکر ... قدرتیه فوق فوق ادراک ... اونقدی بگم که زور دستاش ... خرقه ی جهانو می زنه چاک ... مگه میشه که رجز بخونه ... ولی دشمن رو به روش بمونه ... مگه میشه که علم بکوبه ... ولی دشمن الفرار نخونه ... تماما همه ویران و پاینده قمر ... و دشمن همه مغلوب و طوفنده قمر ... اسد می گیره رو ، از صلابت عباس ... که شیران همه خاموش و غرنده قمر ... منم من ، مدیون قوای بازویت ... منم من ، مدیون دو تیغ ابرویت ... منم من ، مدیون شجاعت عباس ... منم من ، مدیون وقار هر سویت ...