کیست زینب آسمان در محضرش افتاده‌ است

کیست زینب آسمان در مَحضَرَش اُفتاده است
پیشِ او خورشید با خاکسترش اُفتاده است

شام چیزی نیست تا ویران کُنَد با خطبه‌اش
(بالِ عزرائیل پایِ شَهپَرَش اُفتاده است)2

(چادرش را می‌تکاند، می‌تکاند کوفه را)2
(کیست زینب کوفه یادِ حیدرش اُفتاده است)2

می‌کَنَد از جا زمینِ شام را با کاخها
(راهِ مولا باز هم بر خیبَرَش اُفتاده است)2

(مولاتی یا زینب)۳

کیست زینب لحظه‌هایی که علی در رزم بود
ذوالفقار اینَک به دستِ دخترش اُفتاده است

قبل از آنیکه یزید از پیشِ خانم پا شود
دید یِکجا سقفِ ظلمش بر سرش اُفتاده است

(مرتضیٰ بر دستمالِ زرد خود می‌زد گِره)2
یا که زینب دو گره بر معجرش اُفتاده است

هر کجا می‌رفت چشمی سویِ او جرات نکرد
بر سرِ او سایه‌یِ آب آورش اُفتاده است

کارِ او پیغمبریِ کربلا تا شام بود
(بیرقِ عباس دوشِ خواهرش اُفتاده است)2

(مولاتی یا زینب)۳

یادِ ایامی که شد سایه برادر با سرش
ظهر در گرمایِ سوزان بسترش اُفتاده است

داشت بر سینه لباسی را که مادر داده بود
یادِ مادر یادِ روزِ آخرش اُفتاده است

رو به قبله بستر است و رو به دَر چشمانِ او
باز اشکی سرخ از چشمِ تَرَش اُفتاده است

بادِ گرمی می وزید و بویِ سیبی می‌رسید
(دید از تَل آنطرف تَر پیکرش اُفتاده است)2

(وای دستِ حرمله گهواره‌ای پاشیده بود)2
آه دستِ ساربان انگشترش اُفتاده است

محملش را دید وقتی می‌وزد از کربلا
می‌رود با دختری که زیوَرَش اُفتاده است

می‌شنید از مَحمِلی لالاییِ گرمِ رُباب
حق بده چشمانِ او بر اصغرش اُفتاده است

مولاتی یازینب