کسی تو مدینه به یاریِ ما نمی رسه

کسی تو مدینه به یاریِ ما نمی‌رسه 
چه قیامتیه صدا به صدا نمی‌رسه 

یه طرف آتیشِه دل، یه طرف آتیشِه هیزم 
یه طرف گریه‌ی ما، یه طرف خنده‌ی مردم 

درِ آتیش گرفته، رویِ گلِ پرپر افتاد 
پوسته های سرخِ آتیش، رویِ تنِ مادر افتاد 

نفس به سینه‌ی مادر 
به پیش دیده‌ی حیدر 

بریده بریده، مادرِ جون به لب رسیده 
با ناله‌ای که علی شنیده 

می‌خونه، برات بمیره مادر 
حسین شهید بی سر 

شده شهادتینم
حسین غریبِ مادر