کریم آل فاطمه امام مجتبی

کریم آل فاطمه امام مجتبی، حسن (2)

ای دل دلشکسته‌گان عاشق و مبتلای تو
روح گرفته آبرو از نفس صفای تو

نغمه‌ی عشق عاشقان زمزمه‌ی ولای تو
بود و نبود عالمی در نعم از ولای تو

ای حرم غریب تو کعبه‌ی قلب ما حسن
 کریم آل فاطمه امام مجتبی، حسن (2)

روز ازل سرشته شد با غم عشق تو گلم
بقیع بی‌چراغ تو چراغ روشن دلم

نَقل حدیث عشق تو نُقل مدام محفلم
کرامتی که بنده‌ام، عنایتی که سائلم

مرا مران مرا مران از در خویش یا حسن
کریم آل فاطمه امام مجتبی، حسن (2)

ای به سرشک فاطمه شسته شده مزار تو
مهدی صاحب الزمان زائر بی‌قرار تو

بهشت قرب اولیاء همواره در جوار تو
از تو کسی غریب‌تر نبوده در دیار تو

ستم کشیده روز و شب زغیر و آشنا، حسن
کریم آل فاطمه امام مجتبی، حسن (2)

*****
ای عمو فتح نمایان کردم
دشمنانت همه حیران کردم

بشتاب و تن من پیدا کن
برگ سربازی من امضا کن

تن من زیر سم اسب سپاه
مادرم منتظر و چشم به راه

آن زمانی که ز سوز جگرت
رخ نهادی تو به روی پسرت

من هم از دور نظر می‌کردم
هر زمان یاد پدر می‌کردم

دوست دارم که میان دشمن
تو بگیری سر من بر دامن

پا بنه بر سر چشمان ترم
تا نگویم‌ که من بی پدرم


پس ز جان پیکرش از لطف در آغوش کشید
رو به سوی حرم آوردو به فریاد آمد

ای عروس حسن از بخت شکایت منما
حجله‌ی حُسن بیارای که داماد آمد

(عمو یتیم حسنم ۴)

بنگر که خونین بدنم
عمو یتیم حسنم

عموی با وفای من
می‌شنوی صدای من

افتادم از پشت فرس
عمو به فریادم برس

قاسم چو میزد دست و پا
روح از حسین میشد جدا

کشنه‌ی زهر جفا
شد حسن مجتبی

ای آن‌که غمت وقف دل یاران شد
بر سینه نشست و از هواداران شد

تشییع جنازه‌ی تو نازم کآنروز
با تیر تن پاک تو گلباران شد