کجایی حسین کجایی گلم

کجایی حسین، کجایی گلم؟
کجایی عزیز دلِ زینب؟

کجایی حسین، ببینی که من
شبیه تو رو خاکا می‌سوزم از تب

منم کاش می‌مردم کنارت تو گودال
که این‌جوری هر روز به یادت نرم از حال

خداحافظ روضه‌ی شبونه، خداحافظ غم‌های زمونه
خداحافظ دردای اسارت، خداحافظ درد تازیونه

وای ننمه ای وای ننمه
بالام لای لای، بالام لای لای

منم مثل تو رو خاکم ببین
دارم روضه‌هاتو می‌خونم

هنوز باورم نمی‌شه که من
تونستم بی تو زنده بمونم

نبودی ببینی چه چیزا که دیدم
نمی‌دونه هیچ‌ کس که بی تو چی کشیدم

سلام قاریِ قرآنِ زینب
سلام ای هر شب مهمانِ زینب

دارم کم‌کم می‌شنوم صداتو
سلام ای جان و جانانِ زینب

قرار بود که ما، پیش هم باشیم
یه روز از همدیگه دور نباشیم

ولی کربلا، یه کار کرد که ما
جدا از همدیگه تنها باشیم

رو خاکا تو بودی، من از دور می‌دیدم
تا شمر اومد از راه، به سمتت می‌دویدم

نشست رو سینه‌ت به پیش مادر
عذابت می‌داد کلّی با خنجر

منم می‌دیدم این صحنه‌ها رو
تا آخر رفت روی نیزه‌ها سر

رو خاکا تو بودی من از دور می‌دیدم
تا شمر اومد از راه، به سمتت می‌دویدم

او می‌بُرید و من می‌بریدم
او از حسین سر، من از حسین دل

او می‌کشید و من می‌کشیدم

وا حسینا...