چون عزیز مجتبی در خون تبید
دانیال فاخریپسندیدن0
بازدید22
چون عزیز مجتبی در خون تپید جام پرشهد شهادت سر کشید گرچه از بیداد جان بودش به لب نام آن جان جهان بودش به لب شد روانهش سوی او روان تا دهد جان بر تن آن نیمهجان لیک هر سو روی کرد او را ندید ساحل دل را در آن دریا ندید نوسوار ای سرو دلجوی حسن ای رخت یادآور روی حسن خود برآ از پشت ابر ای ماه من رخ نما ای یوسف در چاه من لاجرم گمکردهی خود را نیافت بوی گل بشنید و سوی گل شتافت دید گل را در میان خارها میدهندش خارها آزارها گفت دست گرد گلم دور ای خسان گر ندارد باغبان من باغبان این بدن از برگ گل نازکتر است همچو اکبر جان من این پیکر است نخل امیدم چرا برمیکنی؟ از تن بسمل چرا پر میکنی؟ چشم، چشم حق ناگه ز آن میان صحنهای دید و زدش آتش به جان دید گلچینی به بالین گلش بر کفش بگرفته خونینکاکلش دست بر شمشیر برد و جنگ کرد عرصه را چون چشم دشمن تنگ کرد من نمیگویم دگر در آن نبرد اسبها با پیکر قاسم چه کرد یافت آخر پیکر دردانه را شمع آمد بر سر پروانه را دید او را همچو بخت عاشقان به خواب هرچه میخواند نمیآید جواب لاله با داغ دل خود خو گرفت وان سر شوریده بر زانو گرفت گفت ای رویت مه و ابرو هلال وی به دست ظلم جسمت پایمال نرگس چشمان خود را باز کن ای مسیحم خوشدمی اعجاز کن ای گل یاسمنم سرو صنوبر شدهای پدرت کو که ببیند چه دلاور شدهای قاسمم بردن تو تا به حرم سختتر از اکبر شد برسم تا به در خیمه تو بیسر شدهای فکر کردم ابالفضل زمین افتاده عسل ریخته با تعجب شدهای