چه می‌خوانی کجاییدای شهیدان خدایی را

(چه می‌خوانید کجاییدای شهیدان خدایی را) ۲
که من از یاد بردم در قفس شوق رهایی را

به کوی عافیت بیهوده می‌گردم نمی‌یابم
در این وادی بلاجویان دشت کربلایی را

ز پا افتادمو کاری ز دستم بر نمی‌آید
که خوبان می‌خرند از اهل دل بی‌دست و پایی را

چنان شمعی که شد خشت مزارش اشک تنهایی
به آتش می‌کشم تا صبح تو شام جدایی را

تو می‌آیی و مردم با نگاهت انس می‌گیرند
خدا آن روز معنا می‌کند مردم‌گرایی را

تو می‌آیی و می‌بینم شهیدان باز می‌آیند
و آوینی روایت می‌کند فتح نهایی را

تو روح روضه‌خوانی را دمیدی در رگ شعرم
پر از شور حماسی می‌کنی نوحه‌سرایی را

(شب شام غریبان امیرالمومنین آمد) ۲
بمیرم غربت دیرین این صاحب عزایی را