چه مجمع ملاحتی چه قامت قیامتی

چه مجمع ملاحتی، چه قامت قیامتی 
چه شاه با شرافتی، چه سفره‌ی ضیافتی

چه مطلع مسمطی، چه بزم پر طراوتی
عجب پرِ پریدنی، عجب شب زیارتی

چنان مرید آمدم، زیارت مراد را 
دهم به شاه مژده‌ی ولادت جواد را

دوباره آمدم حرم، به شوق درک فیض عام
برای عرض تهنیت، برای عرض احترام 
به ساحت ابالحسن دوباره می‌دهم سلام 

به مشهد‌الرضا مرا رضا دوباره راه داد 
ز مقدم جواد خود به آهویش پناه داد 

جدا ز حق، بدی شدم، سرور سرمدی شدم 
دخیل چهارده شدم، حروف ابجدی شدم 
دوباره سرخوش از بوی گلِ محمدی شدم 
و از درِ جواد او دوباره، مشهدی شدم 

به زلف پر خم پسر، پدر که شانه می‌زند 
برای عرض تهنیت نقاره خانه می‌زند 

دلیل شور مشهد و تبسم قم است این
که سومین محمد علیِ سوم است این

دم وصال آمده، شب فراق سر شده 
صدف گشوده گشته و جهان پر از گوهر شده
درخت آرزو عجب دوباره پر ثمر شده 
(کریمه عمه گشته و ابالحسن پدر شده)۲