پناهم مادر
سید محمدرضا نوشهورپسندیدن23
بازدید600+
پناهم مادر تکیه‌گاهم مادر تو رو زدم شب داد راهم مادر دلم مانوسه گریه با افسوسه ببخشند سادات صحبت از ناموسه کاش می‌شد هیچ‌کسی مادرش رو از دست نده به والله بده نشنوی کاش یکی مادرت رو سیلی زده به والله بده کاش نیفته راه مادرت به یک بی‌حیا توی کوچه‌ها جلو مردم چادرش خاکی نشه زیر پا توی کوچه‌ها به خونه‌ست کوچه آخه مونس کوچه یه مادر برگشت نیمه‌جون از کوچه شکست گوشواره چشم مادر تاره چرا رد خون رو در و دیواره اونی که سیلی به بانوی دو عالم زده چه محکم زده شنیدم کشیده رو دو دستی با هم زده چه محکم زده مادری می‌گفت سیاهی میره چشمای من کجایی حسن این‌که گوشوارم شکست حرفی به بابات نزن کجایی حسن برم جلوتر تو راه افتاده بی‌گناه افتاده تو آتیش مادر پا به ماه افتاده چی دیده فضه چی کشیده فضه چی شد محسن که ناامیده فضه چهل تا مرد جنگی یک زن رو لگد می‌زنن چه بد می‌زنن همسر علی رو با بغض و حسد می‌زنن دشمن می‌خندید و قلب حیدر آتیش گرفت در آتیش گرفت صورت فاطمه سوخت و معجر آتیش گرفت مادر مادر