نظرات
0 نظر ثبت شده
هنوز نظری ثبت نشده است
اولین نفری باشید که نظر میدهد
پدر از خیمه ها نظر می كرد
[ حاج محمود کریمی ]- 7.2K
- 12
- 0
پدر از خیمه ها نظر می كرد زیر لب ها پسر پسر می كرد پیش چشم پدر علی اكبر آتش شوق، شعله ور می كرد قلب میدان پُر از تلاطم شد علی آمد به رزمگاه حُنین شده احیا نبرد حیدر با هنر رزم بچه شیر حسین رجزی خواند و دشت ساكت شد با نگاهش شكست هیمنه را یا علی گفت زد به میسره و مثل تیری شكافت میمنه را عطش آنقدر جان گرفته از او كه نمی دید هیچ غیر از دود وای، دلشوره بر حسین افتاد دید از محشری غبار آلود علی اكبر ز راه می آید دست هایش به گردن مركب خون فرقش ز خوود جاری شد بسته شد راه دیدن مركب نا نجیبی لِجام اسبش را برگرفت و به سوی خصم كشید گفت دیگر توان ندارد، های همگی ضربه های خود بزنید باد آمد سحاب را گم كرد اشك از دیده خواب را گم كرد رفت از دست در افق امید تشنه كامی سراب را گم كرد در ستیغ و محاقِ نیزه و تیر شمس حق، ماهتاب را گم كرد خضر عشاق، گرم دیدن بود سیل اشك آمد آب را گم كرد علی اكبر كه بر زمین افتاد آسمان آفتاب را گم كرد آن چنان زخم روی زخم آمد كه عدو هم حساب را گم كرد خواست تا خیمه پَر كشد اما شیر زخمی عقاب را گم كرد پدر آمد به یاری اش برود من بمیرم، ركاب را گم كرد پسر بوتراب، بین تراب نوه ی بوتراب را گم كرد جلد قرآن خویش پیدا كرد برگه های كتاب را گم كرد در بَرِ چشم های او كم كم بدنی پاره پاره پیدا شد به خدا كشته شد حسین، آن دم كه علی اكبر ارباً اربا شد روی خاكی و آرزو كردم كاش جای تو من چنین بودم تن من كاش غرق خون می شد جای تو، نقش بر زمین بودم كاش میشد دوباره در كامم با دو بوسه شبیه قند شوی احترامت كنم به یك لبخند احترامم كنی بلند شوی همه ی سعی خویش را كردم بردن پیكر تو ناشدنی است از تن پاره پاره ی تو مگر حلقه های زره جدا شدنی است هاشمیون بعید میدانم بال من سمت آسمان بپرد خواهرم را خودم می آورمش پسرم را فقط كسی ببرد این چسان است گرفتاری من عمه ات آمده بر یاری من غیرتی عمه از حرم آمد چشم لشكر به عمه ات افتاد هلهله می كنند سپاه یزید آبروی مرا نده بر باد خیز از جا، آبرویم را بخر عمه را از بین نامحرم ببر بر خیز و رو به حرمله ی بد نظر مده پنجاه سال زحمت ما را هدر مده