پُر ستاره

بر درگهت امدم دوباره
با جرم و خطای بی‌شماره

گویم به دو چشم پر ستاره:
تو لطف نموده‌ای مرتّب، ما را به علی ببخش یا ربّ

گفتی که بیا و بخشش از من
از تو گره و گشایش از من

دل خسته بیا نوازش از من
این نفس نشد ولی مُهذّب، ما را به علی ببخش یا ربّ

دانی چه شد آن که کار کردم
از درگه تو فرار کردم

من لغزش بی‌شمار کردم
پیمانه‌ی جرم شد لبالب، ما را به علی ببخش یا ربّ

از درگه تو شرر گرفتم
دامان تو را به کف گرفتم

اذن سفر نجف گرفتم
حالا که علی علی‌ست بر لب، ما را به علی ببخش یا ربّ