وقتی میان روضه مكان می دهی مرا

وقتی میان روضه مكان می دهی مرا 
انگار جا به باغ جنان می دهی مرا 

تنها حبیب بر تو دو دفعه نداده جان 
می میرم از غم تو،و جان می دهی مرا 

جوشد ز خاك تربت ما چشمه های اشك 
چون بر غمت سرشك روان می دهی مرا 

غم خانه ی تو طور و من هستم كلیم تو 
در گفتگوی خویش بیان می دهی مرا 

ما را رها به عرصه ی محشر نمی كنی 
وقتی نشان مادرتان می دهی مرا 

می خواستم كه حاجت خود را طلب كنم 
از پشت در، تو بیش از آن می دهی مرا 

آقا نشد كسی كه نشد نوكر حسین 
آقایی زمین و زمان می دهی مرا 

خواهی به من چو خیر دو عالم عطا كنی 
جا در میان سینه زنان می دهی مرا 

هر سال در محرم تو زنده می شویم 
بهر عزای خویش توان می دهی مرا