وصیّت مادرمون بود
کربلایی نریمان پناهیپسندیدن25
بازدید5.1K
وصیّت مادرمون بود موقع رفتنت ببوسم زیر گلوتو اومدم و دیدم تو گودال نشسته رو سینۀ پاکت، گرفته موتو *** به قلبِ من، آتیش کشیدن سرت رو از قفا بریدن، با کهنه خنجر عُقده شده تویِ دل من یه قطره آب بهت ندادن، بمیره خواهر *** نشد تو رو بغل بگیرم تو قتلگاه برات بمیرم، غریبِ مادر نشد کفن کنم تنت رو اون پاره پاره بدنت رو، عزیزِ خواهر *** پیراهنی که مادرم داد شد پاره پاره به تنِ تو، برادرِ من گرگایِ وحشیِ بیابون کشیدنت به خاک و در خون، برابرِ من *** عبایِ پیغمبر و بردن انگشت و انگشتر و بردن، برات بمیرم گوشواره و معجر و بردن النگوی خواهر و بردن، به غم اسیرم *** نمونده جونی به تنِ من آخر تو رو ازم گرفتن، این نانجیبا من ماندم و یک تنِ بی سر من ماندم و این همه لشکر، میونِ صحرا *** دلم شده بی تو پُر از خون آتیش گرفته خیمههامون، برادرِ من آتیش اومد سویِ رقیّه سوخته داداش مویِ رقیّه، چون دلِ زینب *** سر نیزهها خون تو خوردن سرت رو تو کیسهای بردن، وای از دل من دار و ندارم شده غارت ببین دارم میرم اسارت، وای از دل من ***