وا حسینم چون عشقش تنها خط امان است

(با حسینم، چون عشقش تنها، خط امان است) ۲
پرچم او، در بالاترین، جای جهان است

عشق او عزت عالم به بنی آدم داد
بهترین حسّ جهان را به اولادم داد 
من و تسلیم شدن در بر دشمن هیهات 
این همان است که ارباب وفا یادم داد

(رهروان عشق شد ظهر هنگامه
نزند کسی حرف از امان نامه)

(یا اباعبدالله، یا اباعبدالله)


کلُّ ارضٍ، كربلا اهل، آن سرزمینیم
ما جواب، هَلْ مِن ناصِر و، هَلْ مِنْ مُعينيم 

آمدیم از دل تاریخ به او پیوستیم
نایبش گفت حسین و همه پیمان بستیم
ما همه اهل غدیریم نه اهل کوفه
ما همان مردم مبعوث به دوران هستیم

(غصه‌ی تو در، عالم صدا کرده
از قیام آن، مشت گره کرده)

(یا اباعبدالله، یا اباعبدالله)