همه هست آرزویم که ببینم از تو رویی

همه هست آرزویم که ببینم از تو رویی
چه زیان تو را که من هم برسم به آرزویی

تو که یک گوشه‌ی چشمت غم عالم ببرد 
مپسند اینکه تو باشی و مرا غم ببرد 

یابن الحسن

ما دو پیاله ایم که لبریز باده ایم
این دو پیاله را به ملک هم نمی‌دهیم 

تا وقت می‌کنیم حسینیه می‌رویم
ما سالهاست شیعه ی گریان جاده ایم 

با هر سلام صبح به آقای بی کفن 
انگار روبروی حرم ایستاده ایم 

شکر خدا که نان شب ما حسین شد 
ممنون لطف مادر این خانواده‌ایم 

من حاضرم انگشتر من را بگیرند
وقت کنیزی دختر من را بگیرند 

یا فاطمه!
این غم کجا برم که مرد ها تو را زدند