همه عمر در تباهی همه عمر غرق غفلت به دلم هزار غصّه

همه عمر در تباهی همه عمر غرقِ غفلت 
به دلم هزار غصه، به دلم هزار حسرت

پی کارِ خویش بودم، پی کار من دویدی 
ز بزرگی تو شاها چه کنم من از خجالت

چه زیان تو را که یک دم بغلت کنم عزیزم
نظری که شامِ هجران برسد به شامِ وصلت

دلِ من گرفته آقا تو بیا برس به دادم 
سحری تو یاد من کن که خوشم به این حمایت

به هوای گریه‌هایم تو فقط بمان برایم 
تو بسی برای نوکر به غریبه‌ها چه حاجت 

نفسی که بی تو باشد برود که برنگردد
به تو بسته است جانم ز نخست تا قیامت 

منِ کربلا نرفته به خودت امیدوارم 
سفرم به گردنِ توست، تو نما قبولِ زحمت 

همه روضه‌ها اگر چه زده آتشی به جانت
 به غرور تو شرَر زد غم روضه‌ی اسارت