هله مژده دِه که سپاه گُل

هله مژده دِه که سپاه گُل
زده خیمه در دمن و چمن

روش هوا شده رشک‌چین
وزش صبا، نَفَس خُتن

شده دشت و دامن دلربا
ز پرنده سوسن و یاسمن

دم صبح غنچه‌ی بسته را
بگشوده کام و لب و دهن

شده غنچه تازه‌ عروسِ گُل
شده مرغ مطرب و چنگ‌زن

ز هریو و شورش بلبلان
به حریم گل شده انجمن

همگی به وصف جمال گل
زده عاشقانه دَم از سخن

چو هجوم حلقه‌ی عارفان
به درِ سرای تو یا علی

علی یا علی... 
...
نه گزاف گفته‌ام این سخن
که جهان چو پیکر و جان تویی

نه خطاست گفته‌ی نقض من
که عزیزِ کون و مکان تویی

ثمر درخت بقا تویی
شجر همیشه‌جوان تویی

به ریاض دانش و معرفت
گلِ تازه، سروِ روان تویی

علی اسم اعظم و مظهرش
به هزار نام و نشان تویی

چه بیان مدیح تو را سزد؟ 
که خدای نطق و بیان تویی

چه زبان ثنای تو بِشمُرد؟
که به کام دهر زبان تویی

بخدا که آمده منفعل
قلم از ثنای تو یا علی

علی یا علی... 
... 
تو امان عالم و آدمی
تو امین سِرّ محمّدی

تو طلوع جلوه‌ی اوّلی
تو مکینِ مسند سرمدی

تو سَر ملوک ممالکی
تو ممّجدی، تو مسدّدی

تو ز شک و رأی منزّهی
که تو جوهری و مجرّدی

تو عزیز و زبده‌ی مردمی
تو مجلّلی، تو سرآمدی

تو مفخّمی، تو معظّمی
تو مظفّری، تو مؤیّدی

تو بلیغ خطبه و منبری
تو اساس مسجد و معبدی

تو به باء بسمل نقطه‌ای
تو حروف و معنی ابجدی

چه شَهی بُوَد که به مُلک خود
نبُوَد گدای تو یا علی

علی یا علی...
... 
به علی اگر نرسد کسی
به کجا رود، به کجا رسد؟! 
بخدا قسم که اگر کسی
به علی رسد، به خدا رسد

علی یا علی...