هفت پشتم به سر سفره‌ی آل حسن است

هفت پشتم به سر سفره‌ی آلِ حسن است
که جهان ریزه‌خور جاه و جلال حسن است

ما که یک عمر فقط نان حلالش خوردیم
خون ما پس همه‌ی عمر حلال حسن است

در دل فاطمه هر لحظه مقرب باشد
هرکه در سینه‌ی او نقش جمال حسن است

سرِ ما پیش خداوند شرافت دارد
که سرِ ما همه بر خاکِ خیال حسن است

ما گدایش شده و گردن او اُفتادیم
که گدا هرچه کند باز وبال حسن است

رزق اشک است خلوص است گذشت است ولی
هرچه رزق است همه از پرِ شال حسن است

سال در سال حسن خرج عزا می‌بخشد
اول ماه محرم سرِ سالِ حسن است