هر چند پیر و خسته دل و ناتوان شدیم

هر چند پیر و خسته‌دل و ناتوان شدیم
نام حسین آمد و از نو جوان شدیم 

گفتن کربلا وطن ماست بر زمین
شکر خدا که هم‌وطن آسمان شدیم

حسین جان!
چون فرش پا در این دم مجلس نشسته‌ایم 
پا خورده‌ایم و آخر عمری گران شدیم 

هر غم که دیده‌ایم فدای غم حسین (۲)
عمری به داغ کرب و بلا امتحان شدیم

باید گریست خط به خط عمر رفته را 
جز او اگر برای کسی روضه‌خوان شدیم 

از آب هم مضایقه کردن کوفیان
خوش داشتم حرمت مهمان کربلا