هر مرغ شب محو نماز شب اوست

هر مرغ شب محو نماز شب اوست
آب لب تشنه‌ی تاب و تب اوست
چشم خورشید به داغ لب اوست
آسمان‌ها همه گریان حسین
به فدای لب عطشان حسین

شعلـه در سینـه‌ی دریـاست هنوز
آب شرمنــده‌ی زهــراست هنــوز
داغ‌هــای جگــر مــاست هنوز
زخم‌هـای تـن عریــان حسیـن
به فدای لب عطشانِ حسین

گریــه و زمــزم را یــاد کنیــد
مقتــل و علقمــه را یـــاد کنیــد
پســر فـاطمــه را یـــاد کنیــد
آه از سینـه‌ی ســوزان حسیـن
به فدای لب عطشانِ حسین

جـان بـُوَد سـر بـه گریبـانِ حسین
دل بـود آتـش سـوزانِ حسیـن
دیده‌هــا یکســره گریــانِ حسین
مــوج دریــاست پریشانِ حسین
به فدای لب عطشانِ حسین