هر جا سخن از خاکِ دَری هست سَری هست

هر جا سخن از خاکِ دَری هست، سَری هست
هر جا تبِ عشق هست، دلِ دربه‌دری هست

دیروز گدایان همه دنبال تو بودند 
هر جا که شلوغ است، یقیناً خبری هست

اجداد من از دیرزمان عاشق عشقند
دیدید که در طینت ما هم هنری هست

بازار مرا با قدمت گرم نکردی
یک چند غلامی که بیایی ببَری، هست

در غیبت شَه روی به شهزاده بیارم
صد شُکر که در خانه‌ی آقا پسری هست

هر جا قد و بالای رشیدی‌ست یقیناً 
دنبال سَرش نیمه‌نگاه پدری هست

یا حضرت ارباب! دَمت گرم و دلت شاد
یا حضرت اربابِ کرَم! خانه‌ات آباد

*****

داریم همه محضر تو عرضِ سلامی 
تو شاهی و ما نیز هر آن‌چه تو بنامی

تا خانه‌ی آباد شما بنده‌پذیر است
نامردترینم نکنم مِیل غلامی

ای قامت قدقامتِ تو عین قیامت
 قربان قدت صد قد و بالای گرامی

تشخیص تو سخت است علی یا که رسولی 
پس لطف بفرما و بفرما که کدامی؟

تو مُفتَرَضُ‌الطّاعه‌ترین واجب مایی
هر چند امامت نکنی، باز امامی

هر کس که هوای پدری داشته باشد 
خوب است که همچین پسری داشته باشد 

*****

انگار رسول است نمایی که تو داری
انگار بتول است صدایی که تو داری

بد نیست که هر روز عقیقه بنمایی
با این قد انگشت‌نمایی که تو داری

باید که برای تو کرَمخانه بسازم
از بس که زیاد است گدایی که تو داری

از شش جهتِ کعبه‌ی دل لطف تو جاری
از سفره‌ی پُرجود و سخایی که تو داری

تو آن‌قدَر از خویشتنِ خویش گذشتی
که منتظر توست خدایی که تو داری

کاری نکن ای دوست مرا از تو بگیرند
بگذار که عشّاق به پای تو بمیرند

*****

ای سِیر کمالاتِ همه تا سرِ کویَت
ای آب فراتِ لبِ من آب وضویت

ابن الحَسنت گفته حسین بس که کریمی
مانند حَسن جود بُوَد عادت و خویت 

عالَم همه حیران اباالفضل و حسین است
مانند اباالفضل و حسین از گُل رویت

پایین قدم‌های حسین جای کمی نیست 
جا دارد اگر غبطه خورَد بر تو عمویت

*****

باید که از زمین و زمان دلبری کنی
نامت نهاده‌اند علی، سَروری کنی

پروانه‌ی دلم به تمنّای شعله‌ات
بالش گشوده است که خاکستری کنی

بد نیست ای نگار بیایی و لحظه‌ای
فکری به تنگ‌دستی این مشتری کنی

خاتم اگر نبود محمّد به انبیاء 
جا داشت بین خلق که پیغمبری کنی

از مأذنه صدای اذانت رسیده است
تحریر می‌زنی ز پدر دلبری کنی

مفتاحِ بندگی‌ست اذانی که گفته‌ای
الله اکبری که علی‌اکبری کنی

فریاد کن به مأذنه: حق، مرتضی علی‌ست
تا اهل شهر را همگی حیدری کنی