نگاه ابی عبدالله پناه دل بی‌چارست

نگاهِ ابی عبدالله پناه دل بیچاره است 
کجا مثل حرم می‌شه برا منی که آواره است 

آقا به ضریحِ تو گره می‌زنم همه ثانیه‌هامو، امام حسین 
سر ذوقمه می‌گیرم اگه همه قافیه‌هامو، امام حسین 
 
همین ساعت، همین لحظه، الان باید حرم بودم
اگه دنیا به کامم بود الان شاید حرم بودم 
 
مَنو می‌بری حرم یا نه؟.....

دیوانه‌ام، دیوانه را دیوانه‌تر کن
آواره‌ام، آواره را آواره‌تر کن 
بیچاره‌ام، بیچاره را بیچاره‌تر کن

نگاهِ ابی عبدالله نگاهمو عوض کرده 
هوای دلمو داشته که راهمو عوض کرده

آقا دیگه خسته‌ام از همه غیرِ تو، پُرِ کاسه‌ی صبرم امام حسین 
کرمت رو باز برسون بهم، شبِ اوّل قبرم امام حسین 

همون ساعت، همون لحظه، اگه می‌شه کنارم باش 
تو تنهایی، تو گرمای شبِ سردِ مزارم باش 

منو می‌خری آقا یا نه؟....


نگاهِ ابی عبدالله میگن که نگران بوده 
عبایی که رو دوشش بوده تو دستای سنان بوده 

نه عمامه و نه یه پیرُهن، دیگه نایی نداره امام حسین 
واسه دست و پا زدنش اصن، دیگه جایی نداره امام حسین 

همون ساعت، همون لحظه، یکی نیزه به پهلو زد 
خدا لعنت کنه شمرو که روی سینه زانو زد

*******

مادرتم، ته گودالی و بالاسرتم 
مادرتم، نگرونِ رگ‌های حنجرتم 

تشنه کشتنت 
با تیر و شمشیر و دِشنه کشتنت 
زخمی کشتنت 
دیدم تو اوجِ بی‌رحمی کشتنت 
دَرهم کشتنت 
واسه چند دینار و دِرهم کشتنت 

خسته بود آقا
تازه روی مرکبش نشسته بود آقا 
می‌زدن سنگ سرش شکسته بود آقا 
تک و تنها رفت 
تک و تنها میونِ خیمه زن‌ها رفت

مَن زارَ قبر الحسین، کانَ کَمَن زار الله 
خدا شب جمعه می‌گه جانم اباعبدالله 
می‌گم می‌خوام برم حرم، می‌گن که انشالله 

اصلاً حسادت می‌کنم، به هر کس که زیارت می‌کنه 
آقام کِی مَنو دعوت می‌کنه 
گدایی که بهت وابسته شد، مگه به دوری عادت می‌کنه

دو سه ساله زندگی نوکرت خواب و خیاله 
به خدا برا خودِ منم سواله 
بی‌ حرم زنده‌ام و این اصلاً محاله 

تو آبرو دادی و من آبرو بردم 
یه اشتباهی کردم و چوبش هم خوردم 
خودت یه کاری کن برام من کم آوردم 

یه کنج از حرم بهم جا بده 
دلم تنگته خدا شاهده 

هوای حرم، هوای بهشت 
ببر کربلا بجای بهشت 

اُنظُر علینا ابی عبدالله.....