نظرات
0 نظر ثبت شده
هنوز نظری ثبت نشده است
اولین نفری باشید که نظر میدهد
نوکرم که صاف و صادق و نابلدم
[ سیدرضا نریمانی ]من یه نوکرم که صاف و ساده و نابلدم یه کبوتر با پَرِ زخمی به دور گنبدم رفیقم شده گناه ، شب و روزم غفلته خوبیام خیلی کمه ، آخه از بس که بدم ولی تو چشات قشنگ میبینه منو که دوباره باز به روضۀ ما اومدی دو سه روزی که نیومدم درِ خونهت خودت اومدی در خونهم رو زدی جا داره بگم زیاد، دوسِت دارم اربابی بهت میاد، دوسِت دارم «حسین، دوسِت دارم آقای عالمین، دوست دارم» تا میگم حسین دلم میشه کبوتر کرببلا چی میشه منم بشم یه روز مسافر کرببلا آرزوم شده حرم، بشینم پایین پات یه شب جمعهای و سحر کرببلا همه میدونن رفیقم تویی حسین آقایی کن و دستمو بگیر حسین شبیه غلام سیات شعارم اینه امیری حسین و نِعمَ الامیر حسین ای آبروی کۀرم، دوسِت دارم به جون مادرم، دوسِت دارم «حسین، دوسِت دارم آقای عالمین، دوسِت دارم» تا قیامت از تو دل نمیکنم سینه زنم رو سینهم کبوده این مثل مداله رو تنم زیر دین فاطمهم، که بهم اجازه داد گاهی بیقرار حسین، گاهی مست حسنم با همه بَدیم دیدم عزای تو رو آخه میدونم دل تو سوخته برام همه عزتم همین پیراهنیه که به تنمه مادر تو دوخته برام سر میدم آقا برات، دوسِت دارم به جون نوکرات، دوسِت دارم «حسین، دوسِت دارم آقای عالمین، دوسِت دارم» ***