نعم الامیری یاحسین

نِعمَ الاَمیری یا حسین...

میگن تقدیر هر کس رو، نوشتن روی پیشونیش
خطاکار خوبه وقتی که، بشه حُر و پشیمونیش

منم آقا بخر امشب، برا من هم بغل وا کن
زمین خوردم بگیر دستم، دوباره من رو احیاء کن

چشم دلم رو دنیا کور کرد
از تو منو خطاهام دور کرد

شیرینه اشک روضه‌ات
این دوریت هم اشکو شور کرد

رفتم و دورامو زدم، حالا پشیمون اومدم
میگن که دل‌رحمی حسین، با چشم گریون اومدم

نِعمَ الاَمیری یا حسین...

منو تحویل بگیر آقا، که تحویلم نمیگیرن
منی که حتی بعضی‌ها، دیگه از دیدنم سیرن

ببخش این لکه‌ی ننگو، حلالم کن که سربارم
مثل یک جنس افتاده، کنار گوشه‌ی انبارم

امشب بیا گداتو حُر کن
دستم درازه پیشت پُر کن

من خرده شیشه دارم آقا
این خرده شیشه‌ها رو دُر کن

دلِ شکستمو بخر، آبروی منو نبر
تو بغلت بگیر منو، ای مهربون‌تر از پدر

نِعمَ الاَمیری یا حسین...

بلد نیستم گدایی رو، که از تو آخرت می‌خوام
باید از تو خودت رو خواست، نیفتم از چشات آقا

از اون جنس نگاهی که، به قلب حُرت انداختی
خرابش کردی و از نو، با دستای خودت ساختی

اُنظُر اِلَیَ جون جوونت
اسم منم بیار به زبونت

یک فرصت دوباره بذار تا
منم بدم خودم رو نشونت

منم دلم می‌خواد بشم، همونی‌که دلت می‌خواد
همون کسی که لقبِ نوکریتون بهش بیاد