نام تو را نوشتم و پشت جهان شکست
[ سیدمهدی میرداماد ]نام تو را نوشتم و پشت جهان شکست آهسته از غم تو زمین و زمان شکست پرسید آسمان چه نوشتی که اینچنین... گفتم که فاطمه، کمر آسمان شکست هجده بهار دیدی و در سوگ تو دلم بعد از هزار و سیصد و چندین خزان شکست ای دل بسوز و بشکن تا باورت شود حتما دری که سوخته را می توان شکست بانوی نور در دلتان رنگی از خداست زیباتر است بر قد رنگین کمان شکست با هر دری که بعد نگاه تو باز شد انگار در گلوی علی استخوان شکست ***
