میرود میدان، ماه خوش رویان

میرود میدان، ماه خوش رویان 
 می شود گریان 

 مادری هراسان 
لاله ها در غم، می چكد شبنم 

 بر زمین نم نم 
گشته ای پریشان 

كربلا، مدینه ای به پا شده، خدای من 
یك نفر، دوباره مجتبی شده، خدای من 

تیرها، به سمت او رها شده، خدای من 
خدای من، یتیم مجتبی نیفتد 

خدا كند، كه زیر دست و پا نیفتد 
گذار او، به تیغ و نیزه ها نیفتد 

(امان امان)3 از این یتیمی 
تازه دامادم، شاخ شمشادم 

سرو آزادم یاس دست بادم 
پیش پای تو، در عزای تو 

من به جای تو، از نفس فتادم 
قاسمم، عروسیت عزا شده، عزیز من 

صورتت، به خاك و خون حنا شده، عزیز من 
پیكرت، شبیه غنچه ها شده، عزیز من 

عزیز من، تو مثل اكبرم عزیزی 
ولی تو هم، اسیر تیغ و تیر تیزی 

عسل شدی، نه اینكه بر زمین بریزی 
(امان امان)3 از این یتیمی 

ای لبت كوثر، اشك تو گوهر 
 می زنم بر سر، با دو دیده ی تر 

جان رود از تن،می كند دشمن 
هِلهله بر من، ای گل معطر 

گشته ای، به خاك و خون تو غوطه ور، عزیز من 
من دَهم، چگونه در حرم خبر، عزیز من 

قاسمم، بیا و آبرو بخر، عزیز من 
عزیز من، قَدم شده كنار تو تا 

ببین شده، قدت كشیده مثل َسقّا 
ببین تنِ، تو پخش بین صحرا 

(امان امان)3 از این یتیمی