میان روضه نشستیم خوب و بد با هم

میان روضه نشستیم خوب و بد با هم
نشسته‌اند دَمِ در علی و زهرا هم

بدون کبر، بدون ریا، بدون اَدا
خوش آمدید رفیقانِ سیّدُالشهدا

خوش آمدید که این خانه خانه‌ی کرم است
و این حسینیه‌ها باطناً خودش حرم است

به روی فرش حسینیه سجده کن صد بار
نشسته‌ای کنار ائمّه‌ی اطهار

نگو که مستحب است این همه عزاداری
که هر چه واجب از این مستحب شده جاری

سلام مَحرم رازم، سلام امام حسین
دلم گرفته دعا کن برام امام حسین

زمانه گر چه مرا از تو دور کرد
نمی‌شود به دلم آتش تو سرد

عجیب نیست دلم با غمِ تو ساز شده
که پرچم تو به دل‌های شیعه باز شده

فدای جسم تو که نیزه زیر و رویش کرد
و از نظاره‌ی این صحنه مادرت غش کرد

میان جنگ تنت حالِ گریه‌‌داری داشت
هزار و نهصد و پنجاه زخمِ کاری داشت
****
عروس باوقارِ جعفر طیّار یا زینب
مزن در محضرم هِی لطمه بر رخسار یا زینب

مراعات دل من را بکُن عالی‌جنابِ عشق
اَلا ای عاشقان را مرکز پرگار یا زینب

جهاد زن میان مردها جایز نمی‌باشد
مکُن با خواهشت سهل مرا دشوار یا زینب

فقیهه جان زِ میدان رفتنت صرف نظر فرما
برو در خیمه بر رفتن مکُن اصرار یا زینب

در این هول و ولا تسبیح لا حَولَ وَ لا بردار
کمی آرام باش ای مخزن اسرار یا زینب

به تو گفتم برو، با بچّه‌هایت زود برگشتی
چرا این قصّه را هِی می‌کنی تکرار یا زینب؟

سرآغاز جهادت تازه بعد از عصرِ عاشوراست 
پس از ذبح گلو، تیغِ زبان بردار یا زینب

گرفتی دستِ فرزندان خود انگار در دستت
گرفتی ذوالفقار حیدر کرّار یا زینب

رگ خواب مرا دادی به دست کودکانت
به این‌ها یاد دادی اَفضَلُ الاذکار یا زینب

برای چاره‌ای نگذاشتی دست مرا بستی
تمنّای تو از بس داشت استمرار یا زینب 

به حقِّ اُمُّکَ الزهرای طفلانِ تو کاری کرد
که دادم بر غزالان رخصت پیکار یا زینب

به جز این رفت و آمد سعی مشکور باید گفت
گرفتی حاجتت را با خواهش بسیار یا زینب