می‌ریزه از کنج لبم خون لخته‌های جگرم

می‌ریزه از کنج لبم خون لخته های جگرم
الهی شکر بعد یه عمر میرم کنار مادرم

دورم همه حلقه زدن تو لحظه های آخرم
راحت شدم از این همه جفا و کینه

دل زمین و آسمونیا حزینه
نفرین به این مردم صد رنگ مدینه

( من غریبم ، من غریبم ، من غریبم )

دارم می‌بینم یه روزی زینبم آواره می‌شه
روزی که مشک ساقیِ علم به دوش پاره می‌شه

همه میرن حسین من تنها و بیچاره می‌شه
شام غم و غصه ی من دیگه سحر شد

نصیبم از این مدینه خونِ جگر شد
سهم من از کرب و بلا دوتا پسر شد

( من غریبم ، من غریبم ، من غریبم )

دستم تو دست مادرم رد می‌شدیم از کوچه ها
مانع راهمون شدن یه عده مرد بی حیا

اونایی که تو دلاشون ترسی نداشتن از خدا
یه آن دیدم که مادرم نقش زمینه

می‌گفت چشام جایی رو دیگه نمی‌بینه
دلیل گوشه گیریای من همینه

( من غریبم ، من غریبم ، من غریبم )