می‌رسید هرکسی از راه میزد

(می‌رسید هر کسی از راه می‌زد
تو رو قُربتاً اِلی الله می‌زد)۲

با لبای تشنه از حال رفتی
توو سراشیبیِ گودال رفتی

وحووش صحرا هم گریه، به تن صد چاکت کردند
زینت دوش پیغمبر، دهاتیا خاکت کردند

(چادر و موی رُقَیِّه سوخته)۲
شده معجرم یه خیمه سوخته

نمی‌شه باور من این لحظه
سر شیر‌خواره بره رو نیزه

اُمُّ المَصائب بعد از تو، می‌سوزه تنها و خسته
چشم علمدارت روشن، دستم و نامحرم بسته

(یا ابالفضل)۳